Toen tomaten net in Nederland waren

Het was een landdag van de sportbond of de sdap, ze weet niet meer welke, en ze wilde niet alleen gaan dus vroeg ze haar moeder mee. Tegen twaalf uur werden kleden uitgespreid op de grond voor de lunch. Iedereen had zelf een beker meegenomen en wat te eten. De mensen naast hen haalden botterhammen uit een zakje en een rond rood ding.
‘Wat is dat?’ vroeg haar moeder. ‘Dat is een tomaat,’ vertelde de meneer. Hij sneed eerst één plak af voor haar moeder en toen nog één, voor haar. ‘Dank u wel.’
Ze vonden het allebei meteen lekker.

Pax vobiscum

Maya Agmon Ben David, ik draag jouw jurk, het is Kerst en een bedoeïenjurk, zwart met opgenaaide spiegeltjes en zilverdraad, is het meest geschikte wat ik kan vinden. Bovendien kan ik veel verbergen tussen de plooien, maskeren met het gezwier van de rok en deflecteren met de spiegeltjes op mijn borst.
Eindelijk heb ik er ook de juiste schoenen voor, zwarte pumps met zilveren bandjes, en het lef om ze te dragen. Ik heb de jurk al meer dan 20 jaar, sinds een Koninginnedag eind jaren 80. Je moeder verkocht haar oude kleren, jij je speelgoed en ik bewaarde alles.

Details

Dit is mijn derde dag binnen. Ik ben wel buiten geweest voor boodschappen (de spruitjes kosten deze week slechts € 0,50), maar verder werk ik, alleen, achter mijn computer. Ik spreek niemand. Een vriendin e-mailt mij, ik antwoord, meestal vertel ik iets interessants uit de afgelopen dagen, maar nu heb ik niets. Ik staar naar buiten voor inspiratie en zie dat er iets over mijn raam loopt. Het is een vreemde platte kever aan de binnenkant van het glas. Aan de buitenkant zitten druppels. Ik zet een stoel voor het raam en klim erop om hem van dichtbij te bekijken.

IN DE TOEKOMST geld verdienen uit eerlijken arbeid

In de 2e handsboekwinkel stuit ik eerst op een biografie van Willy Alberti uit circa ’62 en vervolgens op een stapel kranten van rond WOII. Ik kan ze niet weerstaan en kniel naast de stoel waarop ze liggen. Eén voor één bekijk ik ze. ‘Studeert u geschiedenis?’ vraagt de oude man met wilde witte haren die de zaak runt. Ik schud mijn hoofd en glimlach naar hem. Hij kijkt mij vorsend aan. ‘Ik heb hier ook een hele sectie boeken over de tweede wereldoorlog.’
‘Nee dank u, daar ben ik niet specifiek in geïnteresseerd.’ Het gaat me om de koppen.

Geen nachtvlinder

Terwijl ik aan de telefoon ben en mijn aandacht er dus maar half bij is, schuif ik de rommel uit de onderste plank van het kastje opzij. De katten zitten er al zo lang voor, als er wat achter zit, kunnen ze er nu bij. Ik wil weer weglopen en de katten lekker laten jagen op hun prooi, vast een nachtvlinder ofzo, als ik uit mijn ooghoek iets veel groters weg zie schieten. Cornelia, de kleinste, schiet er achteraan, tikt het de lucht in, slaat het met het andere pootje weer neer en gaat er dan op liggen: een muis.