Niet gewend

Het is niet zo vroeg dat het nog winterdonker is, maar wel zo vroeg dat de zon maar net over de bomen van de Lijnbaansgracht schijnt. In volle vaart fiets ik de Bloemgracht op, vlieg net niet uit de bocht, en het voelt alsof de wind in mijn rug me lichter over de steentjes hobbelt. Met een harde kreet duikt een reiger naar beneden tot hij naast me over het water vliegt. Vlak voor de brug van de Prinsengracht trekt hij iets op en landt dan soepel op het dak van een woonboot terwijl ik verder vlieg, de hoek om.

Wachten voor de brug

De waarschuwing klinkt dat de brug opengaat en ik probeer nog snel langs twee gezellig keuvelende fietsers te glippen, maar strand toch achter het slome stel aan de verkeerde kant van de slagbomen. De zon schijnt en ik leun mezelf met fiets en al tegen de brugleuning zodat ik kan kijken. Het is één vrachtschip, zwaar geladen en laag in het water. Naast mij verzamelen zich steeds meer fietsers die straks als eerste onder de slagbomen door willen. Ik kijk naar de onderkant van de brug terwijl het schip traag onderlangs glijdt, een paar duiven scharrelen in de groengeverfde I-profielen.

Thuis

Ik open de deur en mijn twee katten komen recht op me af, luid miauwend, maar toch is het stil daarbinnen. De stilte van er twee weken niet zijn. Ik zet mijn koffertje en laptoptas op de grond in de hal en stap voorzichtig over mijn enthousiaste katten heen. Eerst een blik in de huiskamer, alles ligt onder de kattenharen, dan de keuken, nog hetzelfde. In de badkamer is duidelijk uitbundig geravot, een speelgoedmuis steekt half onder de badmat vandaan. Ik open de slaapkamerdeur op een kier en gluur naar binnen. Mijn witte bed is nog keurig opgemaakt en haarloos.

[ ]

het gas is uit
en ik ben bij jou
en alles is goed

Zonsondergang

De zon zakt momenteel achter de kerk. De kerk is wit, de lucht zilver, het laatste zonlicht oranjegoud. Het is het eind van een dag. De e-mails zijn opgehouden, het huis is stil en ik heb een glaasje wijn en zit op de bank. Ik kijk hoe de zon verdwijnt, hoe de duif landt en de tak doet zwiepen, hoe er knoppen in de bomen komen. Een groepje halsbandparkieten vliegt over, bijna grijs in het late licht, de merel begint te zingen en ik weet dat achter mij de auto’s razen, de fietsen bellen, maar ik kijk naar de lucht.